حيف دلم باز به بيهوده رفت
باز همو دست و دل آلوده رفت
يار وفادار سرکوزه رفت
پاي دلش باز به دريوزه رفت
ياروفادار بگو خوار شو
دير زمانست ولي يار شو
اين طلب از دست بدادم ولي
جرات پاياب به يکروزه رفت
درد کشان، شاد شود اين بشر
عدل همان به که بدين گونه رفت
چون خبرش نيز به اين بار بود
باز همو قاضي و هم شحنه رفت
ياري از آن سو نشد اندر شباب
روز و شبم، عمر چه آلوده رفت
وقت به سر آمد و دولت به خواب
درد نوک انگشت صد اندازه رفت
کاش چيزهايي رو مثل صفرهاي اسکناس از دفتر ادبيات روزمره کاريمون حذف ميکرديم. روندهاي انگيزشي و راهکارهاي اجرايي و عملي، خط مشي کيفيت و اصلا هر چيزي در مورد کيفيت، بالابردن سطح آگاهي عمومي، غني سازي، توسعه مديران و کارمندان، چالش، شبکه سازي، مديريت دانش، بهره وري، اصلاح نظام بازتوزيع درآمد، کلاههاي تفکر و سازمان يادگيرنده، خود کفايي، افق، سياست گذاري، شبکه سازي و هرچيز خوبي که ميتونست خوب باشه ولي نيست. اينها به گمانم ورژن دوم همون مفهومهاي ديني باشه مثل آخرت، جواد و خيلي چيزهاي ديگه (سر فرصت) که امروزه منقرض شده و توي ذهن امروزيها ازش به عنوان end و آخرت مفهومي که ميشه به مخاطب انتقال داد استفاده ميشه.
